Tijdens de Olympische Spelen van Tokio in 2021 viel Sifan Hassan in de laatste ronde van haar series op de 1500 meter. Ze krabbelde overeind, sprintte het hele veld voorbij en won de race alsnog. Datzelfde toernooi pakte ze goud op de 5000 en 10.000 meter en brons op de 1500 meter. Drie jaar later in Parijs won ze olympisch goud op de marathon, na eerder in die week al twee keer brons te hebben gehaald op de baan.
Die prestaties zijn indrukwekkend, maar voor jonge en amateursporters is vooral interessant hoe ze tot stand kwamen. Achter de medailles zit een manier van denken die je ook op een gewone dinsdagavond op de atletiekbaan kunt gebruiken.
Een start die niet vanzelf ging
Hassan werd geboren in Ethiopië en kwam als vijftienjarige als vluchteling naar Nederland. Ze moest een nieuwe taal leren, een nieuwe omgeving leren kennen en een plek vinden in een land dat ze nog niet kende. Hardlopen begon voor haar niet als carrièreplan, maar als iets wat ze gewoon graag deed.
Dat is een les op zich. Veel jonge atleten denken dat je al vroeg alles op orde moet hebben: de juiste club, de beste schoenen, een strak schema. Het verhaal van Hassan laat zien dat je achterstand niet bepaalt waar je eindigt. Wat telt, is dat je blijft komen en blijft leren.
Vallen hoort erbij
De val in Tokio is het bekendste voorbeeld, maar niet het enige. Op het WK van 2023 in Boedapest ging ze vlak voor de finish van de 10.000 meter onderuit, terwijl ze op weg leek naar een medaille. Zulke momenten zijn pijnlijk, en Hassan liet ook zien dat ze daar verdriet om had. Toch stond ze een paar dagen later gewoon weer aan de start van een volgende race.
Voor jou als sporter betekent dit: een slechte wedstrijd zegt weinig over wie je bent. Het is informatie. Wat ging er mis, wat had je anders kunnen doen, en wat neem je mee naar de volgende keer? Wie tegenslag zo bekijkt, raakt minder snel ontmoedigd.
Durven kiezen voor het onmogelijke
Hassan staat bekend om keuzes die anderen te riskant vinden. Drie afstanden lopen op één toernooi, of in 2023 haar marathondebuut in Londen, waar ze onderweg moest stoppen om haar been te rekken en toch als eerste over de streep kwam. Ze zei vaak dat ze het vooral deed omdat ze nieuwsgierig was naar wat er mogelijk was.
Als amateursporter hoef je geen drie olympische afstanden te combineren, maar de houding kun je wel overnemen. Schrijf je in voor die langere loop, probeer eens een nieuw onderdeel of train mee met een snellere groep. Je leert vaak meer van een uitdaging waarin je kunt falen dan van een wedstrijd die je zeker weet te winnen. Wie verhalen over sport in de eigen regio volgt, bijvoorbeeld via Nieuws uit Hoogezand, ziet trouwens dat ook lokale lopers en clubs regelmatig zulke stappen zetten en daar inspiratie uit putten.
Mentale kracht kun je trainen
Doorzetten is geen aangeboren talent dat je wel of niet hebt. Het is iets wat je opbouwt, net als conditie. Een paar eenvoudige gewoontes helpen daarbij:
- Stel naast een uitslagdoel ook een procesdoel, zoals een vlak tempo lopen.
- Bespreek na elke wedstrijd één ding dat goed ging en één verbeterpunt.
- Oefen in training met vermoeidheid, bijvoorbeeld door het laatste stuk versnellen.
- Gun jezelf na een tegenvaller even tijd, maar plan daarna meteen een nieuwe stap.
- Zoek steun bij trainers en teamgenoten in plaats van het alleen te dragen.
Plezier als brandstof
Wat opvalt bij Hassan is hoe vaak ze praat over plezier en vrijheid. Ze wil genieten van het lopen, ook onder enorme druk. Dat is geen bijzaak: wie sport alleen uit plicht of angst voor verlies, houdt het vaak minder lang vol. Plezier maakt dat je terugkomt, ook na een zware periode.
Kijk daarom eens eerlijk naar je eigen motivatie. Train je omdat je het leuk vindt, omdat je wilt groeien, of omdat je vindt dat het moet? Het antwoord kan verschuiven, en dat is prima. Maar als het plezier helemaal weg is, is dat een signaal om iets aan te passen, zoals een andere trainingsvorm of een nieuw doel.
Wat je morgen al kunt doen
Je hoeft geen olympische ambities te hebben om van Sifan Hassan te leren. Haar verhaal laat zien dat opstaan na een val, nieuwsgierig blijven naar je grenzen en plezier vasthouden de basis vormen van doorzetten. Begin klein: kies voor je volgende training één ding waar je bewust op let, en kijk na afloop wat het je opleverde. Zo bouw je stap voor stap aan dezelfde veerkracht die een topatlete na een val toch nog naar de finish draagt.